Ο ΧΡΕΩΚΟΠΗΜΕΝΟΣ 105

Σάββατο, 15/11/14

Έρχεται κάποια στιγμή που, όσο κι αν πίστευες ότι αυτή τη φορά θα κρατήσει για πολύ, τελικώς κάτι …τελειώνει. Τι συμβαίνει; Λείπει η έμπνευση; Ε σιγά την έμπνευση, στο «Χρεωκοπημένο» για καθημερινά πράγματα έγραφα, με καθημερινό τρόπο. Λείπουν τα γεγονότα; Όχι δα! Χαμός γίνεται, επί καθημερινής βάσεως, τόσο που και επαγγελματίας δημοσιογράφος να γίνεις, δεν τα προφταίνεις τα γεγονότα… Λείπει, μάλλον, τελικά, η όρεξη. Η όρεξη ν’ ασχολείσαι ξανά και ξανά μ’ αυτούς που σου δυναστεύουν τη ζωή με κάθε τρόπο και με τέτοιους ρυθμούς. Η διάθεση (αν υποθέσουμε πως υπήρχε) να παριστάνεις τον ινστρούχτορα (sic). Και, από ένα σημείο και μετά, να επαναλαμβάνεσαι ως φωνή βοώντος εν ερήμω. Και πάλι, όχι ακριβώς, μην αδικήσω και τους πιστούς αναγνώστες που με κάθε τρόπο μου δήλωναν, και τους ευχαριστώ, ότι περίμεναν τα κείμενά μου. Άλλωστε δε θα εξαφανιστώ, θα σχολιάζω στο facebook όταν το χρειάζομαι, ενώ στους αναγνώστες του TaR θα απευθύνομαι, όταν μπορώ, όχι με τακτική στήλη αλλά με αρθρογραφία για θέματα περισσότερο του αμέσου ενδιαφέροντός τους – μουσικά, πολιτιστικά, εκπαιδευτικά.

Ως αποχαιρετισμό, όμως, ας εξομολογηθώ ένα γενικότερο προβληματισμό: παρακολουθώντας την κατάσταση, Ελληνική, διεθνή και …προσωπική, ήμουν εξαρχής πεπεισμένος ότι έχουμε χρεωκοπήσει, ό,τι κι αν έλεγαν οι παραμυθάδες που κυβερνούν. Και, ακόμη, ότι η χρεωκοπία των αξιών και του πολιτισμού είχε προ πολλού προηγηθεί, και καθόλου συμπτωματικά, της οικονομικής. Αν ανατρέξει κανείς σε παλιότερα κείμενα θα δει την αντίληψη αυτή να τα διατρέχει. Ωστόσο, αναρωτήθηκα πολλές φορές: κι αν είναι νομοτέλεια; κι αν, τελικά, η κοινωνία των υπηρεσιών που δημιουργήθηκε στα κράτη του εκβιομηχανισμένου «πρώτου κόσμου», είναι αναπόφευκτα ελλειμματική; Αν, μ’ άλλα λόγια, αυτά που παράγουμε πλέον δεν είναι σε θέση να μας θρέψουν και να πληρώσουν για τη δωρεάν (…έστω και σχετικά) υγεία, παιδεία και όλες αυτές τις «πολυτέλειες» στις οποίες συνηθίσαμε; Υπάρχουν χώρες στην Ασία με εκατοντάδες εκατομμύρια εργατικά χέρια που δουλεύουν όλη μέρα για λίγα δολλάρια. Και είναι ξυπόλητοι και τρέφονται με ρύζι. Εμείς δεν είμαστε πια διατεθειμένοι να ζήσουμε έτσι, αλλά …μήπως, τελικά, δεν γίνεται αλλιώς;;

Στην απαισιόδοξη όσο και λογική αυτή αναρώτηση θα μπορούσα ίσως να (παρασυρθώ και να) απαντήσω ότι, πράγματι, δεν γίνεται αλλιώς. Υπάρχει, όμως, κάτι που μ’ εμποδίζει: το 1% -ήταν κάποτε, τώρα είναι ίσως και 1‰- του παγκόσμιου πληθυσμού που κατέχει, λέει, το …110% του παγκόσμιου ΑΕΠ. Περισσότερο πλούτο, δηλαδή, συσσωρευμένο, απ’ όσο παράγει ή κερδίζει όλος ο πλανήτης επί έναν ολόκληρο χρόνο. Μέσα σ’ αυτό και το αντίστοιχο ποσοστό των Ελλήνων που έχουν στις τράπεζες του εξωτερικού καταθέσεις μεγαλύτερες απ’ όλο μαζί το δημόσιο χρέος που μας καταπλακώνει. Πρόσφατα, άλλωστε, αποκαλύφθηκε ότι η ίδια η κυβέρνηση (όχι το τραπεζικό σύστημα) του Λουξεμβούργου (γνωστού “φορολογικού παραδείσου” για λίγους) έκανε ειδικές συμφωνίες με κάτι Λάτσηδες και άλλους παρόμοιους, ώστε να δίνουν εκεί το κατιτίς τους και να μην πληρώνουν τους φόρους τους εδώ. Και μετά λίγες μέρες (για …τιμωρία) έκλεισε η συμφωνία για την αγορά της έκτασης-σούπερ φιλέτου του Ελληνικού για κάπου 14 χιλιαρικάκια το στρέμμα από τον όμιλο Λάτση. Ε να, αυτά είναι που αηδίασα πια ν’ ασχολούμαι! Όποιος κατάλαβε κατάλαβε, εκλογές έρχονται και κάντε τα κουμάντα σας τουλάχιστον να μαυρίσουμε τους δεδηλωμένους προστάτες της ευνοιοκρατίας – κι από κει και μετά, τα μάτια δεκατέσσερα μην τους μοιάσουν οι άλλοι γιατί κι αυτό το εργάκι το ‘χουμε δει.

Αλλά και το άλλο εργάκι το ‘χουμε ξαναδεί: Τούτες οι μέρες θυμίζουν, για όσους τις πρόλαβαν, ακριβώς τις μέρες του ’73, με το στρατιωτικό νόμο. Τότε που η αστυνομία και φανατισμένη ήταν, και απόλυτα ασύδοτη, και κάθε άλλο παρά ντρεπόταν να δείξει ότι το διασκέδαζε κιόλας να επιτίθεται σε όποιον και όποτε γουστάρει χωρίς να χρειάζεται αιτία.

Το νόημα του εορτασμού του Πολυτεχνείου δεν είναι η πτώση της χούντας: Αυτή μνημονεύεται στις 24 Ιουλίου. Είναι φόρος τιμής στη νεολαία που εξεγείρεται. Και η εξέγερση των νέων από τη φύση της δεν ακολουθεί πάντα τους «κανόνες» των μεγάλων: το σεβασμό της στατικής έννομης τάξης, την πλήρη τεκμηρίωση, την ορθή στόχευση, την αποφυγή της υπερβολής. Αντιθέτως, πάει κόντρα σε ό,τι βλέπουν ως εμπόδιο στο μέλλον τους, καμμιά φορά και αδιακρίτως εναντίον όλων. Εξ ορισμού έχει αντικαθεστωτικό χαρακτήρα – για χρόνια είχε αντι-αμερικανικό, τώρα φυσιολογικά αντι-γερμανικό και αντι-τροϊκανό, αφού εκεί βλέπουν τους σύγχρονους δυνάστες. Αυτό και εξηγεί γιατί η σημερινή κυβέρνηση την μισεί θανάσιμα και θέλει να την καταπνίξει προτού καν εκφραστεί. Και χρησιμοποιεί διάφορα γελοία προσχήματα περί «κανονικότητας» στα Πανεπιστήμια, «τα παιδιά να κάνουν τα μαθήματά τους» (όπως αντιμετωπίζουν στο σύνολό της άλλωστε την Παιδεία, οι ώρες που χάνονται εξαιτίας καταλήψεων πρέπει να αναπληρωθούν, οι πολύ περισσότερες που χάνονται λόγω ελλείψεων καθηγητών είναι …φυσιολογικές). Και στέλνει τα ΜΑΤ να περικυκλώσουν επί μέρες τα ιδρύματα μην τυχόν τα καταλάβουν οι φοιτητές, κάτι που τόσα χρόνια ποτέ δεν «σκέφτηκαν» να κάνουν για να εμποδίσουν τους κουκουλοφόρους να μπαίνουν στο Πολυτεχνείο και να εκμεταλλεύονται το άσυλο για να τα κάνουν λίμπα – ε βέβαια, το άσυλο έπρεπε να δυσφημιστεί ώσπου να καταργηθεί. Και χρησιμοποιεί αυτήν την επιθετική, φανατισμένη, ακροδεξιά (και εκλογικώς διαπιστωμένο) και εν πολλοίς άνανδρη αστυνομία που ηδονίζεται να χτυπάει απρόκλητα άοπλους νέους και κοπέλες, ακόμα και πολλοί εναντίον ενός.

Αυτή είναι η ακροδεξιά ταυτότητα της κυβέρνησης Σαμαρά. Και, δεν ξέρω πού θα στραφεί, ούτε μ’ ενδιαφέρει να «καθοδηγήσω» την ψήφο του καθενός, αλλά η ανάγκη εκδημοκρατισμού στη χώρα είναι τόσο απόλυτη, που υπερβαίνει και τα οικονομικά μας προβλήματα. Πάνω από χρεωκοπημένοι, είμαστε εκφασισμένοι. Αν θέλετε να κρατήσετε κάτι, κρατήστε αυτή την τελευταία κουβέντα.

. _

Advertisements
Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ο ΧΡΕΩΚΟΠΗΜΕΝΟΣ 104

Κυριακή, 31/8/14

για τα πρωτοβρόχια

Σεπτέμβριος μας έφτασε, εμπρός βήμα ταχύ
να τον προϋπαντήσουμε, παιδιά, στην εξοχή
και για όσα μας συμβαίνουνε αυτή την εποχή
ας είμαστε αισιόδοξοι: δεν είναι απαρχή
νέων δεινών που λέν πολλοί, δεν είναι κατοχή
αρκεί να συνηθίσουμε να είμαστε φτωχοί
τους φόρους να πληρώνουμε με κάθε προσοχή
με την αξιοθαύμαστη που δείξαμε αντοχή
ακόμα και το σπίτι μας για αντιπαροχή
θα δώσουμε στο σύστημα που όλο αστοχεί
κι αν πλέον εξεπέρασε τα όρια η ανοχή
κι αν του μυαλού ακανόνιστα γυρνάνε οι τροχοί
και μόνο που τους σκέφτεται κανείς βωμολοχεί
δε σκιάζονται: τους φτύνουμε και λεν πως είν’ βροχή…


για την φροντίδα του πολιτισμού

Πριν πολλά χρόνια, πρωθυπουργός τότε ο παππούς Μητσοτάκης (παρεμπιπτόντως είναι στο νοσοκομείο αυτές τις μέρες, αλλά ευτυχώς οι πληροφορίες λένε ότι κρίνεται σταθερά καλή η υγεία …γιατρών και νοσηλευτών!) με υπουργό Πολιτισμού την κορούλα του (ναι ναι, έχει περάσει ΚΑΙ η Ντόρα απ’ αυτό το δύσμοιρο υπουργείο….) εξεστόμισε το περίφημο «ευτυχώς, ο πολιτισμός δεν χρειάζεται πολλά χρήματα (!), αλλά χρειάζεται στοργή και φροντίδα – και απ’ αυτή διαθέτομε». Πληθυντικός της οικογενείας;

Ήθελα να ‘ξερα τι ακριβώς εννοούσε λέγοντας ότι ο πολιτισμός δεν χρειάζεται πολλά χρήματα. Μήπως επειδή οι καλλιτέχνες τρέφονται με το χειροκρότημα; Μήπως επειδή δεν έχουν «έξοδα παράστασης», απ’ αυτά με τα οποία οι πολιτικοί διπλοτριπλασιάζουν τους ήδη παχύσαρκους μισθούς τους; Μήπως επειδή ο πολιτισμός είναι ιδέα, και οι ιδέες έχουν πια γίνει πολύ φτηνές; Ποιός τον ξέρει – άλλωστε από άνθρωπο που στα ενενηνταφεύγα του ρίχνει ευθύνες στους υπέργηρους που ζουν πολλά χρόνια και εκτροχιάζουν το ασφαλιστικό σύστημα – αλλά εξαιρεί τον εαυτό του επειδή ακόμη εργάζεται, λέει, και είναι χρήσιμος (!!), τι σόι λογική να περιμένω δηλαδή; Πάντως οι περικοπές που οικογενειακώς έκαναν (και) τότε σε φύλακες μουσείων και αρχαιολογικών χώρων είχαν ως αποτέλεσμα απανωτές κλοπές, οπότε αναγκάστηκαν να τις ανακαλέσουν. Σήμερα, 20 χρόνια μετά, η «ανάγκη» συρρίκνωσης του Δημόσιου Τομέα που τάχαμ’ δήθεν θα οδηγήσει και σε φορολογικές ελαφρύνσεις (μούχλα βρώμα και δυσωδία το τυράκι…) σαρώνει τα πάντα.

Το μόλις προχτεσινό Προεδρικό Διάταγμα 104 (σύμπτωση: όσο κι η σημερινή δόση) – ΦΕΚ 171/28.8.2014, αρχίζει υπενθυμίζοντάς μας την «αποστολή του υπουργείου πολιτισμού»: Προαγωγή της επιστημονικής έρευνας, διάσωση προστασία ανάδειξη και προβολή του συνόλου της πολιτιστικής κληρονομιάς (υλικής και άυλης, κινητής και ακίνητης!), υποστήριξη και ανάπτυξη της σύγχρονης καλλιτεχνικής δημιουργίας, διάχυση των πολιτιστικών προϊόντων μεταξύ των πολιτών, δημιουργική συμμετοχή τους και άλλα και άλλα πολλά που σε κάνουν να φουσκώνεις από εθνική υπερηφάνεια για την υψηλή προτεραιότητα στην οποία αναδεικνύει τον πολιτισμό η χώρα που καμαρώνει ότι αποτέλεσε ανέκαθεν το λίκνο του. Λίκνο που μας λίκνιζε…

Στη νέα διάρθρωση του υπουργείου, αν ξέρει κανείς και την παλιά δηλαδή, υπάρχουν πολλές και χαρακτηριστικές αλλαγές:

Κάποτε υπήρχε μιά Διεύθυνση Μουσικής. Κάποτε… Τώρα, υπό την Γενική Διεύθυνση Σύγχρονου Πολιτισμού, κι ακόμη πιο υπό την Διεύθυνση Εφαρμογής Πολιτιστικής Πολιτικής, βρίσκουμε έξι Τμήματα, στα οποία φιγουράρει της Μουσικής δεύτερο. Μαζί με τα Θεάτρου και Χορού, Εικαστικών Τεχνών Αρχιτεκτονικής Φωτογραφίας και Σχεδίου, Κινηματογραφίας και Οπτικοακουστικών Μέσων, Γραμμάτων Βιβλίου και Ψηφιακού Περιεχομένου (sic) και Περιφερειακής Πολιτιστικής Πολιτικής και Φεστιβάλ (α μάλιστα, θ’ ασχοληθούν και με τα Φεστιβάλ). Τα οικεία άρθρα δεν λένε κυριολεκτικώς τίποτα απολύτως, πέρα από τις γνωστές πολυλογίες, προώθηση ανάπτυξη προβολή υποστήριξη δημιουργικότητα καινοτομία έκφραση πολυμορφία εξωστρέφεια και πότε στο διάολο γίναμε χώρα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού και δεν το πήραμε και χαμπάρι μη με ρωτάτε, με ξεπερνάει. Α θα έχουμε και «παροχή υποτροφιών, βραβείων και υλοποίηση προγραμμάτων ενίσχυσης της αριστείας, της ερασιτεχνικής δημιουργίας και της συμμετοχής των πολιτών» (στο Τμήμα Θεάτρου και Χορού κάθε υποάρθρο έχει και αναφορά σε οικονομική ενίσχυση, εμάς μας έχουν φτυσμένους, μόνο άμα αριστεύουμε κάτι παίζει), καθώς και «υποστήριξη συμμετοχής μουσικών φορέων σε συγχρηματοδοτούμενα ευρωπαϊκά ή άλλα προγράμματα και τη συνεργασία για την ανάπτυξη συνεργατικών μηχανισμών, δικτύων και ανταλλαγών». Αυτά πρέπει να τα έγραψε ο ίδιος που ανέπτυξε και το δίκτυο πόλεων που …θα είχε γίνει (πώς λέγεται αυτός ο χρόνος, ευκτικός υπερσυντέλικος, υποθετικός ασυντέλεστος μέλλοντας, ελληνική πραγματικότητα; μη με ρωτάτε δεν ξέρω) τότε, με τους Ολυμπιακούς αγώνες. Που τώρα μετά 10 χρόνια πήρανε χαμπάρι ότι σαπίζουν οι εγκαταστάσεις θεμουσχώραμε. Άκου «συνεργασία για συνεργατικούς μηχανισμούς»…

Τα ίδια και χειρότερα στη Διεύθυνση Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης, μελέτη προαγωγή και δε συμμαζεύεται, όπου μας υπόσχονται μάλιστα «διαρκή επικαιροποίηση του θεσμικούτης πλαισίου για την ακαδημαϊκή διαβάθμισή της». Ε τριάντα χρόνια το ζητάμε, σε καμμιά τριανταριά ακόμα μπορεί και ν’ ασχοληθούν. Δε μας χ…αιρετάτε λέω γω. Πιο ενδιαφέρον έχουν τα της Διεύθυνσης Προϋπολογισμού και Μεσοπρόθεσμου Πλαισίου Δημοσιονομικής Στρατηγικής (…ωχ). Εκεί διαβάζεις απανωτά για «κατανομή των πιστώσεων με σκοπό την τήρηση των αρχών της οικονομικότητας (sic), αποδοτικότητας και αποτελεσματικότητας», «διατήρηση και ενίσχυση της δημοσιονομικής σταθερότητας στο πλαίσιο της διαφάνειας και της σταθερής και μεσοπρόθεσμης διάρκειας των δημοσιονομικών κανόνων», «διασφάλιση της τήρησης των ορίων εκτέλεσης του Τακτικού Προϋπολογισμού του Υπουργείου», «διασφάλιση της τήρησης των ορίων των διαθέσιμων πιστώσεων του Προϋπολογισμού» και …καταλάβατε, έτσι; Στα χνάρια του παππού. Σε πιάνει κάτι στο στομάχι που δεν είναι της φαντασίας, είναι το ζωνάρι που κάποιος αόρατος το τραβάει από πίσω και το σφίγγει.

Ενδιαφέρον έχουν και τα αρχαιολογικά θέματα, που είναι και επίκαιρα – ολόκληρος πρωθυπουργός πήγε κι έκανε δηλώσεις στην Αμφίπολη, μη χάσει και δε βγει να μας χαμογελάσει στην κάμερα (εμένα αυτό το χαμόγελο πάντως …Μητσοτάκη μου θυμίζει, έχει κάτι το απειλητικό πάντα), μόνο για τον κολλητό του το Μπαλτάκο δε βγήκε να μας πει ακόμα κάτι. Να μερικά δείγματα κι από κει:

Οι Εφορείες Αρχαιοτήτων παύουν να χωρίζονται ανάλογα με την εποχή – Προϊστορικών, Κλασικών, Βυζαντινών και Νεωτέρων μνημείων, αλλά συγχωνεύονται σε μία ενιαία μορφή. Είναι προφανές πως τέτοιες υπερογκώδεις δομές θα είναι δυσκίνητες και αναποτελεσματικές – χαρακτηριστικό παράδειγμα, η νεοσύστατη Εφορεία Αθηνών που θα επιφορτιστεί με όλων των ειδών τα μνημεία της ευρύτερης πρωτεύουσας!

Πέντε νέες δομές υπάγονται απευθείας στον υπουργό. Μεταξύ αυτών, η «Ειδική Υπηρεσία Προβολής και Αξιοποίησης Πολιτιστικής Κληρονομιάς και Σύγχρονης Δημιουργίας», που θα λειτουργεί «σε επίπεδο Διεύθυνσης» μεν, αλλά …όχι ως Διεύθυνση – και οι γνωρίζοντες λένε πως η ουσιαστική διαφορά είναι στην επιλογή των στελεχών αποκλειστικά από τον υπουργό αντί άλλων, αξιοκρατικών διαδικασιών. Καθώς δε στόχο έχει την «προβολή της πολιτιστικής πολιτικής και των στρατηγικών επιλογών του Υπουργείου», δε μπορώ να μη θυμηθώ τις πρόσφατες αντιδράσεις του Συλλόγου Αρχαιολόγων σχετικά με την ανάπτυξη «βιωματικού τουρισμού» εντός των ανασκαφών. Οι φιλοκυβερνητικοί δεν έχασαν φυσικά την ευκαιρία να τις χλευάσουν ως «αριστερές ιδεοληψίες», αλλά δε μπορεί να μη σεβαστεί κανείς την ανάγκη προστασίας της επιστημονικής εργασίας από την σπουδή για οικονομική εκμετάλλευση. Θα δούμε στην πορεία, βέβαια, ποιές θα είναι οι «στρατηγικές επιλογές» του υπουργείου.

Δείγμα τους πάντως είναι ότι η άλλοτε Διεύθυνση Απαλλοτριώσεων και Ακίνητης Περιουσίας που ασχολείτο με τις απαλλοτριώσεις ιδιοκτησιών με αρχαιολογικό ενδιαφέρον, έγινε Τμήμα (υπαγόμενο στις Οικονομικές Υπηρεσίες) και στους σκοπούς του προστέθηκε η «εποπτεία και ο έλεγχος εκποίησης των περιουσιακών στοιχείων» – έτσι ξερά, χωρίς άλλες διευκρινίσεις.

Τέλος, λεπτομέρεια μεν αλλά πολυσήμαντη: Τα Τμήματα Εκθέσεων και Μουσειογραφικού Σχεδιασμού, Προβολής και Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων των Μουσείων, απλώς …διεγράφησαν. Περιττά έξοδα, τι να πάμε να μάθουμε στα Μουσεία; Ό,τι χρειάζεται θα μας το πει ο πρωθυπουργός από την τηλεόραση. Σε ρεπορτάζ επιτόπου…

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ο ΧΡΕΩΚΟΠΗΜΕΝΟΣ 103

Κυριακή, 10/8/14

για την αντίσταση

Στο λυσσαλέο παγκόσμιο σκάκι που παίζεται (ή μήπως… πόλεμο που μαίνεται;), υπάρχουν χώρες-παίκτες και χώρες-πιόνια. Οι πρώτες διαθέτουν μέγεθος πληθυσμιακό, οικονομικό, στρατιωτικό, αλλά κυρίως σχέδιο και αποφασιστικότητα για την εφαρμογή του. Η Γερμανία, ας πούμε, δεν είναι ούτε Αμερική ούτε Ρωσία ούτε Κίνα, αλλά έχει όλη την ανήμπορη Ευρώπη στη σφαίρα επιρροής της. Το Ισραήλ πάλι είναι μικρό, αλλά αδίστακτο – και γι’ αυτό δεν παίρνει μόνο εντολές, αλλά δίνει κιόλας.

Στον αντίποδα, οι χώρες που δεν έχουν τίποτα. Όπως η Ελλαδίτσα, που, αν είχε τουλάχιστον σχέδιο και αποφασιστικότητα, θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί τη γεωπολιτική αλλά και οικονομική της θέση. Δεν ξέρει όμως να κάνει επιλογές και να δίνει εντολές – ούτε στην Αλβανία και τα Σκόπια, όχι παραπάνω. Ακόμα χειρότερα, οι λογής Γιουγκοσλαβίες, Ουκρανίες, Ιράκ και Συρίες που παραδόθηκαν στις εσωτερικές τους διαμάχες κι έγιναν εύκολη λεία για τις ύαινες που τις ξεσκίζουν τραβώντας απ’ όλες τις μπάντες. Κι όχι πως είμαστε κι εμείς εκτός κινδύνου, σ’ αυτό.

Υπάρχουν και χώρες που προσπαθούν κάπως να επιβιώσουν. Η Τουρκία, ας πούμε, κάνει επιλογή: μεταξύ Ε.Ε. και Ρωσίας επιλέγει τη δεύτερη. Θα φανεί αν είναι η σωστή επιλογή, αλλά τουλάχιστον την κάνει! Επιδιώκει να είναι αν όχι παίκτης, τουλάχιστον πύργος και όχι σκέτο πιόνι (και πολύυ αργά ξύπνησε ο Βενιζέλος να ζητήσει από τους Ευρωπαίους να μην την αφήσουν (;;) να επωφεληθεί). Ενώ εμείς «έχουμε κάνει» (;) άπαξ και δια παντός την επιλογή μας και λειτουργούμε μόνο με το φόβο μην τυχόν κάτι στραβώσει και στενοχωρήσουμε τα αφεντικά. Με παιδική ανωριμότητα, να είμαστε αρεστοί πάση θυσία και χωρίς να υπολογίζουμε τις συνέπειες. Για παράδειγμα, σπεύσαμε δουλοπρεπέστατα να υποστηρίξουμε πρώτοι πρώτοι την Ουκρανική χούντα και τώρα κλαίμε για το Ρωσικό εμπάργκο. Ηττημένη περίπτωση.

Με ηγεσίες αποφασισμένες να υπακούνε και καλλιεργώντας το φόβο για να σταθούν στην εξουσία, έχουν διαλύσει και την κοινωνία και το πολίτευμα. Ακολουθούν τυφλά τις Μεγάλες Δυνάμεις που οδεύουν κατευθείαν στον ολοκληρωτισμό, αδιαφορώντας για τις δημοκρατικές και πολιτισμικές παραδόσεις που αποτελούν αυτό που υποτίθεται πως θα ήθελαν να προστατέψουν: την εθνική ταυτότητα. Και θυσιάζουν διαδοχικά, με κυνισμό, κάθε εργασιακή και δημοκρατική κατάκτηση.

Βρίσκω, για παράδειγμα, πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι όλο και πιο ανοιχτά εκφράζεται η αντίληψη πως όχι μόνο δεν μπορούμε, αλλά δεν πρέπει κιόλας τελικά, δεν συμφέρει, να ζητάμε φορολογικά έσοδα από τους πλούσιους! Όποιος αναφερθεί σ’ αυτό, ακούει ότι …λέει παραμύθια και είναι το νέο «λεφτά υπάρχουν». Το σκεπτικό είναι πως εφόσον αυτοί ανά πάσα στιγμή παίρνουν τα κεφάλαιά τους, τις επιχειρήσεις τους, τα καράβια τους και πάνε σε άλλες χώρες, πρέπει να τους δελεάσουμε, να τους κρατήσουμε. Να τους βγάλουμε ουσιαστικά έξω απ’ το φορολογικό σύστημα και μοναδική τους συμμετοχή στην οικονομία να είναι οι (λιγοστές, σε σχέση με το μέγεθος του προβλήματος) θέσεις εργασίας, έστω και με μισθούς πείνας, που θα συντηρούν. Με «επενδύσεις» που θα κάνουν με τα δικά μας λεφτά, αφού τα δικά τους τα φυλάνε – είτε φτιάχνοντας αυτοκινητόδρομους με τα λεφτά του ΕΣΠΑ, είτε ηλεκτρικές εταιρείες με τις υποδομές της ΔΕΗ. Έτσι κι αλλιώς, δεν πρόκειται στο σημερινό επισφαλές περιβάλλον να επενδύσουν σε τίποτα παραγωγικό με τον κόπο και τα ρίσκα του, προτιμούν τα επιτόκια και τα χρηματιστήρια με το άκοπο χρήμα. Και να τους είμεθα και ευγνώμονες!!

Δε μπορεί να μην αναρωτηθεί κανείς πού οδεύει έτσι μιά πολιτεία. Εκτός της κοινωνικής αδικίας, η πορεία αυτή δημιουργεί και δυσβάσταχτα οικονομικά βάρη στους μικρούς και τους μεσαίους. Οι οποίοι εις το διηνεκές θα φορολογηθούν μέχρις εσχάτων από το πρώτο ευρώ του εισοδήματος (ακόμα κι αν είναι …ταμείο ανεργίας) και της ακίνητης περιουσίας τους, εξωθούμενοι να την ξεπουλήσουν υπό την απειλή ότι θα τους δημευθεί, έτσι κι αλλιώς. Μιλάμε για κατάσταση …Κορέας, αλλά με ιδιοκτήτες της χώρας τους λίγους ισχυρούς, εις υγείαν των (πολλών) κορόιδων. Την οποία θα ονομάζουμε και Δημοκρατία και «ελεύθερη» οικονομία. Δημοκρατία και «ελεύθερη» οικονομία με τόσους δούλους θα έχουμε να δούμε απ’ τον καιρό της αρχαίας Αθήνας.

Το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης που συνέλαβαν κάποτε από κοινού αριστεροί και συντηρητικοί πολιτικοί είναι η δημοκρατία της μικτής οικονομίας, με τα πλεονεκτήματα και των δύο κόσμων: του κινήτρου της ιδιωτικής πρωτοβουλίας και της κρατικής προστασίας των αδυνάτων. Υπάρχουν ακόμη, ως τελευταία ελπίδα, μηχανισμοί απαλλαγής από την χρηματοπιστωτική δικτατορία: Η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Επενδύσεων, ας πούμε, και οι διαγραφές χρεών ώστε να επιβιώσουν οι λαοί. Αλλιώς, αν είναι να το κάνουμε Κορέα το σύστημα, να το κάνουμε σωστά, κομμουνιστικά!: Να δημεύσουμε τις περιουσίες όχι των φτωχών, αλλά των πλουσίων και …στο καλό και να μας γράφουν. Επιστροφή στην κρατική οικονομία που θα σημάνει και καταναλωτική φτώχεια, φυσικά, αλλά τουλάχιστον χωρίς ιδιοκτήτες και «προστάτες». Φτωχοί και περήφανοι, καλύτερα από φτωχοί και σκλάβοι.

Επειδή έρχεται και η ώρα της ψήφου, να μην κάνουμε τους ανήξερους: Η πτώχευση έχει ήδη συμβεί κι ας μη θέλουμε να το παραδεχτούμε. Τουλάχιστον ας προβάλουμε κάποια αντίσταση στο βιασμό, την ώρα που μας ζητάνε να μάθουμε να τον απολαμβάνουμε. Επειδή έρχεται και η ώρα της ψήφου, να μην κάνουμε τους ανήξερους…

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ο ΧΡΕΩΚΟΠΗΜΕΝΟΣ 102

Κυριακή, 6/7/14

για το καταργημένο πολίτευμα (απόδειξη δι’ απλού παραδείγματος)

Κάπως τυχαία έπεσε προχτές το μάτι μου σε ένα άρθρο στο διαδίκτυο, της Φιλοθέης Βαρσαμή, με τίτλο «Η διάλυση του Ελληνικού Κοινοβουλίου». Yποστήριζε ότι «με το πολυνομοσχέδιο για τη διανομή του κοινωνικού μερίσματος, καταργήθηκε χωρίς να το πάρει χαμπάρι κανείς η δυνατότητα της δικαιοσύνης να ζητά άρση τηλεφωνικού απορρήτου σε περιπτώσεις που εξετάζεται η νομιμοποίηση εσόδων από παράνομες δραστηριότητες (ξέπλυμα μαύρου χρήματος). Σε ένα κείμενο 107 σελίδων, γραμμένο σε κακά νομικίστικα, με τρία μόλις άρθρα και εκατοντάδες υποπαραγράφους, έχει στριμωχτεί ως υποπαράγραφος ΙΕ20 η κατάργηση…»

Μου κίνησε την περιέργεια, να διαπιστώσω την αλήθεια των λεγομένων της. Είναι βεβαίως δημόσια συζητημένο ότι είναι αδύνατο ένας βουλευτής, όσο επιμελής και αν είναι, να μελετήσει μέσα σε ελάχιστες μέρες νόμους εκατοντάδων σελίδων με χιλιάδες διατάξεις, πολλές απ’ τις οποίες παραπέμπουν σε άλλους νόμους, και μαζί πάμπολλες άσχετες τροπολογίες, ώστε να ξέρει ακριβώς τι ψηφίζει. Ας παραστήσω, λοιπόν, σκέφτηκα, για λίγο τον επιμελή βουλευτή να δω τι δυνατότητες έχει…

Ο εν λόγω νόμος είναι ο 4254/2014 που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ Α 85 στις 7 Απριλίου, με τον βαρύγδουπο τίτλο «Μέτρα στήριξης και ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας στο πλαίσιο εφαρμογής του ν. 4046/2012 και άλλες διατάξεις». Το κλειδί βέβαια είναι στις «άλλες διατάξεις», που ασχολούνται με άπειρα θέματα: από επιχειρήσεων και ΟΑΕΔ μέχρι ΟΣΕ, φάρμακα, ναυτιλιακά και ό,τι βάλει ο νους. Ο νόμος αποτελείται από συνολικά 225 σελίδες και 3 μόνο άρθρα, με δεκάδες παραγράφους και υποπαραγράφους και ψηφίστηκε (ως συνήθως) με τη διαδικασία του κατεπείγοντος. Η υποπαράγραφος ιε΄20 έχει τίτλο «Καταργούμενες διατάξεις» και περιλαμβάνει όχι μιά και δυό, αλλά …15 διαφορετικές περιπτώσεις.

Αφού έψαχνα για συγκεκριμένο θέμα (είπαμε, να κάνω το βουλευτή …δειγματοληπτικά, να μην τα ψάξω όλα) έπρεπε να ανακαλύψω ποιά από τις 15 περιπτώσεις αφορά το τηλεφωνικό απόρρητο. Ξεκίνησα λοιπόν ανάποδα, και βρήκα ότι το θέμα αυτό ρυθμίζεται από τουλάχιστον 5 διαφορετικούς νόμους, ένας εκ των οποίων πράγματι αναφερόταν στην περίπτωση 2, ως εξής: «Οι περιπτώσεις στ’, ζ’ και η’ της παραγράφου 1 του άρθρου 4 του ν. 2225/1994 καταργούνται». Έπρεπε λοιπόν να ανατρέξω στον 2225, του οποίου χρειάστηκαν μάλιστα πολλές προσπάθειες να βρω την αρχική μορφή, καθώς έχει στο μεταξύ τροποποιηθεί από άλλους 5 νόμους! (δια του λόγου το αληθές: 2247/1994 -στην ίδια χρονιά κιόλας, μόλις 22 νομοθετήματα μετά-, 2527/1997, 2738/1999, 3115/2003 και 3666/2008) ώστε να βρω τις καταργούμενες περιπτώσεις του άρθρου 4. Που αναφέρονταν (τι έκπληξη) η κάθε μιά σε άλλο νόμο!
η στ’) στο άρθρο 2 παράγραφος 1 περίπτωση β’ του ν. 2656/1998,
η ζ’) στο άρ. 3 παρ. 1 περ. β’ του ν. 2803/2000, και
η η’) στο άρ. 2 παρ. 1 περ. α’ και β’ του ν. 2331/1995

Ε είπα να ψάξω το ζ΄, ως πιο πρόσφατο, το οποίο βρήκα ως μία ενιαία παράγραφο: «Άρθρο 3. Οι υπαίτιοι των πράξεων της ενεργητικής και παθητικής δωροδοκίας υπαλλήλου που προβλέπονται στα άρθρα 2 και 3 του από 27/9/96 Πρωτοκόλλου της Σύμβασης για την προστασία των οικονομικών συμφερόντων των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που κυρώνονται με τον νόμο αυτόν…».

Δε νομίζω πως χρειαζόταν να ψάξω ακριβώς τι λέει το Πρωτόκολλο της Σύμβασης, έτσι; Το ξέρει ο συντάκτης της κατάργησης, που εξαιρεί πλέον τους «υπαιτίους». Δίκιο είχε, λοιπόν, η Φιλοθέη. Έτσι κυβερνούν τα λαμόγια: Με μία απλή πρόταση σε μία των 15 περιπτώσεων μιάς από δεκάδες υποπαραγράφους, καταργούνται τρείς διατάξεις νόμων μία από τις οποίες (αυτή που εγώ βρήκα, προφανώς κάτι ανάλογο και στις άλλες 2) αφορά την δυνατότητα της δικαιοσύνης να ζητά την άρση τηλεφωνικού απορρήτου για την διαπίστωση δωροδοκίας υπαλλήλου – την οποία και καταργεί. Μετά από …διεξοδική συζήτηση και ονομαστική ψηφοφορία στη Βουλή των Ελλήνων. Προς δόξαν της Ελληνικής (αλλοίμονο, με πατέντα!…) Δημοκρατίας.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ο ΧΡΕΩΚΟΠΗΜΕΝΟΣ 101

Τρίτη, 17/6/14

για την κολοκυθιά

Η σειρά έχει ως εξής: Το Υπουργείο ζητάει από τα Πανεπιστήμια (όπως και όλες τις υπηρεσίες) να δηλώσουν πόσοι υπάλληλοι τους περισσεύουν. Εκείνα απαντούν πως, αντίθετα, έχουν και ελλείψεις. Το υπουργείο τα «γράφει» κανονικά και βγάζει όλους τους υπαλλήλους σε διαθεσιμότητα. Κι όταν κηρύσσουν απεργία, πάει στα δικαστήρια και τη βγάζει (ως συνήθως) «παράνομη και καταχρηστική». Αναρωτιέμαι, αν είναι καταχρηστικό να απεργείς για το πιο στοιχειώδες δικαίωμα, να μη χάσεις τη δουλειά σου, με ποιό αίτημα μπορεί πλέον να θεωρηθεί θεμιτή η απεργία. Τέλος πάντων, οι μήνες περνάνε, συντάσσονται νέα οργανογράμματα που ορίζουν τις ανάγκες σε 880 υπαλλήλους από τους 1.350 που υπήρχαν πριν.

Καθώς η λήξη της διαθεσιμότητας συμπίπτει με την αλλαγή υπουργού στο Παιδείας, προκύπτει σύγκρουση μεταξύ αυτού και του της Διοίκησης, που «γράφει» κανονικά και τα νέα οργανογράμματα και θέλει να κρατήσει μόνο 500. Γίνεται ένα παζάρι, ένα μαλλιοτράβηγμα μεταξύ των κυβερνώντων κομμάτων, και τελικά συναντιούνται οι δύο αρχηγοί τους και βρίσκουν τη «σολομώντεια» λύση – που ευτυχώς έχουν πια λιώσει και τα κόκκαλα του Σολομώντα και δε μπορούν πια να τρίξουν. Θα κρατήσουμε, λέει, 600 (! ωραίος μέσος όρος μεταξύ 500 – 880) και τα Πανεπιστήμια ας βρουν τρόπο να λειτουργήσουν.

Ναι ξέρω, υπάρχουν ιδιαιτερότητες και αγκυλώσεις και φατρίες και άλλα πολλά μέσα στα Πανεπιστήμια, τα οποία όμως δε βλέπω πώς θα διορθωθούν με κολοκυθιές στρίψιμο νομισμάτων και άλλα παιδικά παίγνια.


για την αγορά εμπειρίας

Μερικές δεκάδες θέσεις εργασίας προκηρύχθηκαν στο «Ελ Βενιζέλος», ως ευκαιρία να αποκτήσουν κάποιοι νέοι εμπειρία εργασίας σε αεροδρόμιο. Διαφημίστηκαν ως «αμειβόμενη απόκτηση πείρας» και υπερηφάνως ως προσφορά στη μείωση ανεργίας. Διάρκεια απασχόλησης: έξι μήνες. Αμοιβή: τα μεταφορικά (!). Κι επιπλέον, κριτήριο εντοπιότητας ώστε να πάρουμε όποιους μένουν πιο κοντά και να κάνουμε οικονομία ακόμα και στα εισιτήριά τους. Δε σας κάνω πλάκα, αλήθεια είναι.


για την αλητεία χωρίς όρια

Δουλεύεις σε Δημοτικό Ωδείο. Έρχεται ο «Καλλικράτης» που υποχρεώνει το Δήμο να μεταφέρει τους τακτικούς (μονίμους και αορίστου χρόνου) εργαζόμενους στο νεοϊδρυόμενο Νομικό Πρόσωπο με την ίδια εργασιακή σχέση – αλλά ο Δήμος ενώ υπόσχεται να συνεχίσει τη δραστηριότητα, προτιμάει εντέλει να κλείσει το Ωδείο. Αναγνωρίζει τα δεδουλευμένα που σου χρωστάει (και τα οποία έχει εισπράξει από τους γονείς), αλλά σε ειδοποιεί ότι μόνο με δικαστική απόφαση (!) θα σου τα δώσει. Πας, ασχολείσαι, πληρώνεις, παίρνεις και τη δικαστική απόφαση. Δεν εκτελείται όμως, διότι: ο Πολιτιστικός Οργανισμός του Δήμου όπου ανήκε το Ωδείο είναι «υπό εκκαθάριση» και λεφτά ή περιουσία δεν (θεωρείται ότι) έχει. Δεν μπορείς να στραφείς κατά του Δήμου διότι είναι λέει «άλλος φορέας», ούτε και κατά των νέων Κοινωφελών Οργανισμών του, διότι είναι μεν φορείς διάδοχοι των παλαιών αλλά …μόνο ως προς τις δραστηριότητες και όχι ως προς τις υποχρεώσεις (πρωτοπόρος ο Αχιλλέας Μπέος με το «Νέο Πανιώνιο», όχι αστεία). Δεν μπορείς να κάνεις αγωγή κατάσχεσης της περιουσίας του Ωδείου, διότι αυτή δεν ανήκει στον παλαιό φορέα, αλλά είναι αδιευκρίνιστο αν ανήκει και στο Δήμο ή επρόκειτο για παραχώρηση, υπενοικίαση ή άλλη μεταξύ τους σχέση. Και δεν μπορείς να τα συμψηφίσεις με οφειλές προς την Εφορία, διότι …άλλο το Δημόσιο και άλλο ο Δήμος (και άλλο οι φορείς του που δεν κληρονομούν υποχρεώσεις!). Τουλάχιστον, αν ομολογούσαν τη χρεωκοπία τους αντί να μιλάνε για ανάκαμψη και άλλες παπάρες, θα μπορούσες μέσω συμψηφισμού να τα εισπράξεις έμμεσα σε δόσεις.

Τώρα, τι μπορείς να κάνεις; Υπομονή, μέχρι να ευαρεστηθεί ο εκκαθαριστής να εκτελέσει την δικαστική απόφαση – σε ένα, δύο χρόνια, ποιός ξέρει. Ή, πιο εναλλακτικό, να πας να «απαλλοτριώσεις» τα περιεχόμενα του Ωδείου, αλλά πάλι πώς να κουβαλήσεις τα πιάνα; Πιο εναλλακτικό ακόμα, προσλαμβάνεις τρομοκράτη εξειδικευμένο στα εκρηκτικά δια τα περαιτέρω.


Πώς τυφλώθηκε η Θέμις

Η Θέμις (εκ του τίθημι, δηλαδή θέτω), μέλος της οικογένειας των Τιτάνων, αρχαιόθεν αντιπροσώπευε την φυσική και ηθική τάξη, κατ’ επέκταση τον νόμο και το δίκαιο – όπως αυτά τίθενται και ισχύουν, προς ανθρώπους αλλά και θεούς. Κόρες της οι Ώρες (εποχές), η Ευνομία, η Δίκη, η Ειρήνη και οι Μοίρες. Είχε όχι απλώς οξύτατη όραση με την οποία έβλεπε τα πάντα (πανδερκής), αλλά και μαντικές ακόμη ικανότητες.

Δεν ξέρω πότε ακριβώς οι αρχαίοι αγαλματοποιοί της έδεσαν τα μάτια, εννοείται όμως πως αυτό συμβόλιζε την αμεροληψία. Οι σημερινοί εκπρόσωποι της Δικαιοσύνης, πάλι, απέχουν πολύ από το πρότυπο του «δε μου ξεφεύγει τίποτα». Αντιθέτως, παίρνουν πολλές φορές πολιτικές αποφάσεις, για να βγάζουν από τη δύσκολη θέση τις κυβερνήσεις. Τελευταίο παράδειγμα το σκεπτικό του Αρείου Πάγου που ενώ αποφαίνεται ότι η οικονομική πολιτική του κράτους δεν αποφασίζεται στα δικαστήρια αλλά στις εκλογές, ωστόσο δεν αποφεύγει να δώσει τον «αέρα» στο υπουργείο οικονομικών να αφήσει εκτός εργασίας τις καθαρίστριες (που είχαν δικαιωθεί πρωτοδίκως) ώσπου να εκδικαστεί επί της ουσίας η υπόθεσή τους. Όταν βέβαια επρόκειτο για τους ένστολους ή – ακόμη περισσότερο – για τους μισθούς και τα αναδρομικά των ίδιων των δικαστών, τότε η οικονομική πολιτική του κράτους …δεν χρειαζόταν να περιμένει τις εκλογές.

Ο μόνος λόγος που είναι η Θέμις τυφλή, μου φαίνεται, είναι για να μη «βλέπει» τις ύποπτες απουσίες: Όταν σε υποθέσεις εκατομμυρίων, όπως το λαθρεμπόριο καυσίμων ή η υπεξαίρεση του χαρατσιού της ΔΕΗ, οι κατήγοροι του Δημοσίου δεν εμφανίζονται καν στις δίκες να υπερασπιστούν τα συμφέροντά του, δεν συντρέχει άραγε ούτε λόγος αναβολής; Για μένα, μιά αυτεπάγγελτη δίωξη κατά των απόντων για παράβαση καθήκοντος θα ήταν ό,τι έπρεπε.

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε

Ο ΧΡΕΩΚΟΠΗΜΕΝΟΣ 100

Δευτέρα, 9/6/14

για έναν άνθρωπο …καθόλου τυχαίο

O «παραιτηθείς» – όλως συμπτωματικώς σε φάση ανασχηματισμού της κυβέρνησης, εξού και τα εισαγωγικά – Γενικός Γραμματέας εσόδων, ο Χάρης Θεοχάρης, κατείχε θέση που δημιουργήθηκε κατ’ απαίτηση της Τρόικας, ώστε να διασφαλιστεί η συνέχεια του κράτους σ’ ένα τομέα όπου η επίδοσή του είναι επιεικώς θλιβερή. Θέση πενταετούς θητείας, ακριβώς για να είναι ανεξάρτητη από τις πολιτικές εξελίξεις. Αλλά στο Ελλαδιστάν δεν αντέχονται τέτοιες διαδικασίες, οπότε ο Θεοχάρης «ανασχηματίστηκε» πρώτος πρώτος και κατηγορείται εκ των υστέρων και εκ του ασφαλούς ότι …έβλαψε πολιτικά την κυβέρνηση με τη συμπεριφορά του: δεν «επικοινωνούσε» σωστά τα μέτρα και …χάλαγε την (κατά τα άλλα άριστη!) εικόνα του Στουρνάρα.

Όμως, πώς επελέγη γι’ αυτή τη νευραλγική θέση; Μα ανήκε στο επιτελείο του (κατά κάποιον τρόπο) προκατόχου του, Γενικού Γραμματέα Πληροφοριακών Συστημάτων καθηγητή Διομήδη Σπινέλλη. Του ανθρώπου που ανέλαβε να κωδικοποιήσει και να λύσει το πρόβλημα της φοροδιαφυγής, και που όπως έγραφα εδώ και δυόμιση χρόνια (στο Νο. 32), «…επέλεξε τους κατάλληλους συνεργάτες, δημιούργησε έξυπνο λογισμικό με το οποίο εντόπισε πάρα πολλές πηγές διαφυγής φορολογητέας ύλης και έστειλε τα στοιχεία στις Εφορίες περιμένοντας να δραστηριοποιηθούν. Δύο φορές! Καθώς δεν σημειώθηκε καμμία αντίδραση, άρχισε να στέλνει καθημερινά δελτία απόδοσης των Εφοριών στους προϊσταμένους του, την ηγεσία του Υπουργείου (Βενιζέλος). Κι αφού αντελήφθη πως ουδείς είχε πρόθεση να ασχοληθεί και να λύσει το πρόβλημα, δήλωσε παραίτηση για προσωπικούς λόγους (!) και γύρισε στη δουλειά του».

Στη συνέχεια φάνηκαν ξεκάθαρα οι λόγοι της παραίτησής του. Αφού τα ‘βαλε με τη βαθιά διαφθορά, πώς να σταθεί; Πρώτα κατήγγειλε τον (τέως επικεφαλής του ΣΔΟΕ και στη συνέχεια) γενικό γραµµατέα Φορολογικών και Τελωνειακών Θεµάτων Γιάννη Καπελέρη που έδωσε εντολή για «πάγωµα» της επιβολής προστίµων σε υποθέσεις παραβάσεων της νοµοθεσίας για τις συναλλαγές πετρελαίου θέρµανσης «λόγω µεγάλου αριθµού παραβάσεων», τις οποίες τάχα οι υπηρεσίες δεν µπορούσαν να διεκπεραιώσουν – και ο οποίος παρά την διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης από τον τότε οικονομικό εισαγγελέα Γρηγόρη Πεπόνη (που επίσης παραιτήθηκε καταγγέλλοντας πολιτικές παρεμβάσεις…) απαλλάχθηκε με βούλευμα. Στη συνέχεια κατήγγειλε το ηλεκτρονικό σύστημα «Ήφαιστος» που αναπτύχθηκε για την καταπολέμηση του λαθρεμπορίου καυσίμων, και που ενώ κοστολογήθηκε 1 εκ. ευρώ, ανατέθηκε προς 15 εκατομμύρια! Και μετά την παραίτησή του, μιλούσε ακόμα για τη διαφθορά, για το περίφημο «σύστημα 4-4-2», ότι ο νόμος για το άνοιγμα των τραπεζικών λογαριασμών ψηφίστηκε το 1995 αλλά άρχισε να εφαρμόζεται το… 2010, ότι το Κρανίδι είναι το Λιχτενστάιν της Ελλάδας αφού σε μια ΔΟΥ με 5 μόνο υπαλλήλους εδρεύουν 178 offshore εταιρείες!… A pain in the ass, κανονικά, ο τύπος.

Κι ο Θεοχάρης; Μέλος του επιτελείου του Σπινέλλη, προφανώς ικανός τεχνοκράτης, ανέλαβε υποτίθεται τη συνέχεια του έργου του, λειτούργησε όμως σαφώς ως πολιτικό πρόσωπο, υπηρετώντας με ζήλο την πολιτική του Σόιμπλε – άλλωστε, μιλάμε για τέως αντιπρόεδρο της Lehmann Brothers, όχι παίξε-γέλασε. Δεν παραιτήθηκε ποτέ για τις πολιτικές πιέσεις στις οποίες αναφέρθηκε εκ των υστέρων, ούτε για το γεγονός ότι δεν του επετράπη να κατευθύνει τις έρευνές του προς τη φορολόγηση του μεγάλου πλούτου. Είναι προφανές ότι η επιλογή του ήταν πολύ πιο «προσεκτική» και «τεκμηριωμένη» από εκείνη του Σπινέλλη. Αλλά μην περιμένουν να «φάμε» και το πρόσχημα πως τάχα φταίει αυτός για τα εξοντωτικά φορολογικά μέτρα ή πως παραιτήθηκε «για προσωπικούς λόγους» ή επειδή …βαρέθηκε. Τον εκπαραθύρωσαν για να μας κοροϊδέψουν (πάλι) πως αυτός ήταν το εμπόδιο για να αλλάξουν δήθεν προς το καλύτερο τη φορολογική πολιτική. Κι ετοιμάζουν το κατεξοχήν πρότυπο του αποτυχημένου υψηλόμισθου δημοσίου υπαλλήλου, τον προϊστάμενό του Στουρνάρα, για Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας. Για να συνεχίσει την τακτική του Προβόπουλου, να αβαντάρει την κυβέρνηση προβλέποντας κάθε χρόνο μια ανάπτυξη που δε λέει φυσικά να ‘ρθει….


για ένα φρικιαστικό θρησκευτικό έγκλημα

Εμείς οι «πολιτισμένοι Δυτικοί», πάντοτε ανατριχιάζουμε απέναντι στον ισλαμικό ή ινδουιστικό φανατισμό. Και δικαίως αγανακτούμε που κάθε τόσο μια γυναίκα (τα συνηθέστερα θύματα) βιάζεται, βασανίζεται ή εκτελείται και μάλιστα με τη συναίνεση των πιο κοντινών της ανθρώπων, επειδή τόλμησε να ερωτευτεί χωρίς άδεια, να αλλάξει θρησκεία ή να θέλει να …πάει σχολείο. Ομοίως και για τους άρρωστους παιδολάγνους – σε κάποιες Ασιατικές χώρες παντρεύονται κιόλας νόμιμα κοριτσάκια 9 χρονών.

Όμως, δεν έχει προηγούμενο αυτό που έγινε στην Ιρλανδία, σ’ ένα Καθολικό Ίδρυμα όπου άφηναν τα παιδιά τους ανύπαντρες μητέρες που δεν ήταν σε θέση να τα φροντίσουν. Οι κακόγριες (γιατί καλόγριες δε μπορείς να τις πεις) που το λειτουργούσαν, παραμελούσαν και υποσίτιζαν τα παιδιά μέχρι θανάτου, ρίχνοντάς τα στη συνέχεια σε ομαδικό τάφο! Ο φανατισμός και η κακία τους απέναντι στις αμαρτωλές μητέρες (άραγε αμαρτωλές επειδή έκαναν εξώγαμα ή επειδή …έκαναν σεξ;;) ήταν ισχυρότερα από κάθε ανθρώπινο αίσθημα. Στον λάκκο που ανακαλύφθηκε μετρήθηκαν – κρατηθείτε – οκτακόσια πτώματα παιδιών, από 2 ώς 9 ετών. Δεν υπάρχει Κόλαση ικανή να τιμωρήσει τέτοιους «ανθρώπους του Θεού»…


για μια κατάμαυρη επέτειο

Κοντεύει χρόνος από τη μέρα, 11η Ιουνίου, που αυτό το ανθρωπάκι, ο Σίμος Κεδίκογλου, ο οποίος όταν ήταν στην αντιπολίτευση κατακεραύνωνε τα σχέδια του Πασόκ για συρρίκνωση της ΕΡΤ, μιλώντας (ως άλλος Ανδρέας – ξέρετε ποιός Ανδρέας) για «ντόπια και ξένα συμφέροντα» που θα ωφελούνταν από αυτήν, βγήκε και ανακοίνωσε πως «η κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει την ΕΡΤ», ωσάν να ήταν κυβερνητικής ιδιοκτησίας. Με ιταμό ύφος απαξίωσης προς όλο το προσωπικό, ότι πρόκειται για «ιερές αγελάδες» και άλλες τέτοιες περιφανείς βλακείες που προδίνουν το μένος προς κάθε είδους προστατευμένη εργασία. Και με μιά σειρά ενέργειες στη συνέχεια που, βασισμένες και στην επιδοκιμασία ενός αδαούς όχλου που νομίζει πως κάποιον τάχα εκδικείται για κάθε εργασιακό ή ανθρώπινο δικαίωμα (των άλλων, πάντα) που πλήττεται, η κυβέρνηση διέλυσε έναν οργανισμό με προβλήματα βεβαίως, αλλά και με ιστορία και προσφορά δεκαετιών.

Σήμερα, ένα χρόνο μετά, ποιά είναι η κατάσταση; Εξακολουθούμε να πληρώνουμε στο λογαριασμό της ΔΕΗ (κάπου 1,5 ευρώ το μήνα λιγότερο από πριν) για έναν απολύτως καχεκτικό οργανισμό με φτωχό πρόγραμμα και αδιαφανείς δαπάνες. Με ένα τηλεοπτικό κανάλι στο ίδιο ύφος ενημέρωσης (και με τα ίδια πρόσωπα, λίγο πολύ, τις ίδιες «ιερές αγελάδες») με πριν. Με ένα ραδιοφωνικό πρόγραμμα, απλή σύμπτυξη των προηγουμένων 4 κεντρικών και 19 περιφερειακών. Με το αρχείο αδρανές, τα μουσικά σύνολα σε δήθεν διαδικασία ανασύστασης και το Τρίτο Πρόγραμμα ανατεθειμένο σε ιδιωτική εταιρεία με περιορισμένο όσο ποτέ προϋπολογισμό και το παλιό προσωπικό του να κρέμεται από δίμηνες συμβάσεις. Χωρίς να έχουν καταβληθεί ακόμα αποζημιώσεις και χωρίς να γίνονται σεβαστές οι δικαστικές αποφάσεις που ακυρώνουν τις απολύσεις.

Και οι εργαζόμενοι της ΝΕΡΙΤ, κι αυτοί κρεμασμένοι σε συνεχείς παρατάσεις των δίμηνων συμβάσεών τους, διαμαρτύρονται τώρα που τα συνδικάτα τους θεωρούν απεργοσπάστες και όχι εργαζόμενους. Και ζητάνε με ανακοίνωσή τους την κήρυξη απεργίας για την Τετάρτη 11/6 σε όλα τα μέσα, ως διαμαρτυρία για την κατάργηση της ΕΡΤ – την οποία όμως στήριξαν με την εσπευσμένη συνεργασία τους με τη ΔΤ! Λυπάμαι, αλλά κάπως αργά θυμηθήκατε το «η ισχύς εν τη ενώσει». Η ώρα να το χρησιμοποιήσετε ήταν όταν προκηρύχθηκαν οι θέσεις και τα σωματεία σας καλούσαν να μην κάνει αίτηση κανείς, ώστε να αναγκαστεί η κυβέρνηση να υποχωρήσει. Τώρα, είναι πια πολύ πολύ αργά…


για την α-νόητη συζήτηση

Ότι το δημόσιο χρέος είναι «μη βιώσιμο», σημαίνει σε απλά λόγια ότι βρισκόμαστε σταθερά σε κατάσταση χρεωκοπίας. Και προϋπόθεση για την απομάκρυνση απ’ αυτήν, είναι η απομείωση του χρέους. Αυτό που μου αρέσει (τρόπος του λέγειν) είναι το κυβερνητικό επιχείρημα προς τον Σύριζα: Δεν μπορείτε, λένε, να το πετύχετε, γιατί τι θα κάνετε αν σας πουν όχι; Γιατί, αν πάτε εσείς θα σας πουν ναι;! Ή μήπως ξέρετε καλύτερα εσείς τι θα κάνετε;…

Τα κουκιά είναι μετρημένα, όποιος κι αν είναι κυβέρνηση: εμείς θα ζητήσουμε κούρεμα, οι άλλοι θα μας αρνούνται και θα πρέπει να τους παρουσιάσουμε μιά πρόταση που να μη μπορούν να αρνηθούν. Οι οικονομολόγοι την ξέρουν, και καλά θα κάνουν να σταματήσουν οι πολιτικοί την ανούσια αντιπαράθεση. Η δε «απειλή» της οριστικής, άτακτης χρεωκοπίας που θα προκαλέσει ζημιά σε όλους δεν είναι «τσαμπουκάς» και «αγριάδα», αλλά απλώς το μόνο άλλο ενδεχόμενο που υπάρχει. Και θα πρέπει η Ευρώπη πια, αν δε θέλει να βουλιάξει, να αλλάξει ρότα: απαγκίστρωση από τη νεοφιλελεύθερη λογική των «αγορών», περισσότερη δημοκρατία και κοινωνικό κράτος. Και, ευτυχώς μέσα στο δυστυχώς, η πανευρωπαϊκή άνοδος της ακροδεξιάς χτυπάει, πια, δυνατά τις καμπάνες.

Posted in Uncategorized | 1 σχόλιο

Ο ΧΡΕΩΚΟΠΗΜΕΝΟΣ 99

Κυριακή, 4/5/14

για τις τραγωδίες

Το πολύνεκρο ναυάγιο στην Κορέα, με θύματα κατά κύριο λόγο μαθητές σχολείου, εκτός από το σοκ στις οικογένειες και την κοινωνία, είχε και παράπλευρες απώλειες: ο πρωθυπουργός της χώρας παραιτήθηκε, ενώ ο υποδιευθυντής του σχολείου που φυσικά δεν έφερε την παραμικρή ευθύνη για το ναυάγιο, αυτοκτόνησε (!) γιατί δεν άντεξε το βάρος του γεγονότος ότι ο ίδιος σώθηκε ενώ τόσοι μαθητές του χάθηκαν. Σε απόλυτη βέβαια αντίθεση με τον κυβερνήτη του πλοίου που το εγκατέλειψε από τους πρώτους, αντί τελευταίος. Επίσης, οι συγγνώμες της Προέδρου της χώρας αλλά και του πλοιοκτήτη αντιμετωπίστηκαν με οργή και απόρριψη από τις οικογένειες των θυμάτων.

Εδώ, είχαμε ένα (ευτυχώς μόνο ένα…) νεκρό παιδί από ατύχημα σε λούνα-παρκ, στο Ελληνικό. Δεν γνωρίζω αν μπορούσε να αποφευχθεί και τι είδους ευθύνες υπάρχουν, αλλά αποκαλύφθηκε το γνωστό Ελληνικό μπάχαλο: Οι εγκαταστάσεις ήταν παράνομες, η άδεια λειτουργίας είχε λήξει, έλεγχος ασφαλείας δεν γινόταν, ο Δήμαρχος δικαιολογήθηκε ότι δεν του έκανε κανείς καταγγελία (!! δηλαδή οι πολίτες οφείλουν να γνωρίζουν -και να καταγγέλλουν- τις όποιες παρανομίες, ενώ ο Δήμος που εισπράττει στο μεταξύ τα ενοίκια, όχι;;), και φυσικά κανείς δεν ζητάει συγγνώμη ή (πολύ περισσότερο) δεν παραιτείται, αυτό το ‘χουμε ξεχάσει ότι υπάρχει. Ο δε υπουργός σπεύδει να βγάλει εγκύκλιο για να ζητήσει επειγόντως ελέγχους σε όλες τις εγκαταστάσεις του είδους, που ως συνήθως θα φουντώσουν για λίγο διάστημα και μετά θα ατονήσουν …μέχρι την επόμενη τραγωδία.

Όπως έχουν ατονήσει οι έλεγχοι των φορτηγών στις εθνικές οδούς, ξεχάστηκαν οι ανατριχιαστικές καταγγελίες των οδηγών ότι αυτοκίνητα 20 τόννων φορτώνονται με 40, ότι πιέζονται από τα αφεντικά άλλοτε με μπόνους αμοιβής κι άλλοτε με απειλή απόλυσης να φτάνουν γρηγορότερα στον προορισμό τους…μέχρι την επόμενη σύγκρουση με κάποιο πούλμαν σχολικής εκδρομής, οπότε θα τα ξαναθυμηθούμε όλα και θ’ αρχίσουμε απ’ την αρχή το κυνηγητό της ουράς μας.


για την μαύρη ανάπτυξη

Νομοσχέδιο του υπουργείου οικονομικών προβλέπει μιά σειρά αλλαγές στη χρήση των αιγιαλών. Τέθηκε και σε δημόσια διαβούλευση, να πούμε οι πολίτες τη γνώμη μας στην προχωρημένη ηλεκτρονική δημοκρατία μας! Θαυμάστε επιχειρηματικό πνεύμα:
Αφαιρούνται όλοι οι περιορισμοί στην έκταση που μπορεί να παραχωρηθεί σε απλή χρήση, όλες οι αναφορές στην υποχρέωση ελεύθερης και απρόσκοπτης πρόσβασης στον αιγιαλό (πλην του φοβερού και τρομερού «να περιλαμβάνονται όροι χρήσης που να διασφαλίζουν την πρόσβαση του κοινού, ύστερα από αιτιολογημένη στάθμιση των συμφερόντων που εξυπηρετούνται ή βλάπτονται» – και ξέρετε δα πώς «αιτιολογούνται» οι σταθμίσεις στην Ελλάδα…), καθώς και η απαγόρευση της παραχώρησης αποκλειστικής χρήσης. Παράλληλα, διευκολύνεται η δημιουργία μόνιμων κατασκευών από ιδιώτες για επιχειρηματικό σκοπό, επιτρέπεται το μπάζωμα θαλάσσιου χώρου για την εξυπηρέτηση επιχειρηματικής δραστηριότητας που έχει ενταχθεί στις στρατηγικές επενδύσεις (…), ενώ δίνεται και η δυνατότητα νομιμοποίησης αυθαιρέτων κατασκευών επιχειρηματικής χρήσεως. Ποιό Σύνταγμα τώρα, ποιό περιβάλλον και ποιά μπάνια του λαού; Θα πηδάμε τις περιφράξεις των ξενοδοχείων (άμα δεν έχουν τίποτα σκυλιά), και θα ζμπρωχνόμαστε (sic) μετ’ εμποδίων ανάμεσα από ξαπλώστρες και καντίνες με διάφορους Βέλγους που θα ‘χουν εξασφαλίσει τα «φτηνά πακέτα», προκειμένου να φτάσουμε ώς τη θάλασσα. Άν δεν έχει κανένα νομιμοποιημένο τέως αυθαίρετο ή κάτι μπαζοχτισμένο κι εκεί.

Αλλά, για νά ‘μαστε δίκαιοι, έχει και περιορισμούς για τους επιχειρηματίες το νομοσχέδιο: πρέπει κατά περίσταση ο γενικός γραμματέας της Αποκεντρωμένης Διοίκησης να αποφαίνεται ότι «η παραχώρηση κρίνεται απολύτως απαραίτητη για την επίτευξη του επιχειρηματικού σκοπού». Ή, αυτό μ’ άρεσε πιο πολύ εμένα, να έχει εγκριθεί ΕΣΧΑΔΑ ή ΕΣΧΑΣΕ (παναπεί Ειδικά Σχέδια Χωρικής Ανάπτυξης Δημοσίων Ακινήτων και Στρατηγικών Επενδύσεων, ιδιωτικών εννοείται, αντιστοίχως). Καταπληκτικό;! Ευτυχώς δηλαδή που υπάρχουν και τα εσχαδά και τα εσχασέ, κι έτσι όλα θα γίνουν παστρικά και νόμιμα, μην ανησυχείτε διόλου.

Κατά τα άλλα, το υπουργείο Περιβάλλοντος διεξάγει εκστρατεία για κατεδάφιση αυθαιρέτων με πόρους του Πράσινου Ταμείου. Μέχρι σήμερα έχουν αποσταλεί στην Ειδική Υπηρεσία Επιθεώρησης και Κατεδάφισης Αυθαιρέτων περί τα 3.000 πρωτόκολλα κατεδάφισης αυθαιρέτων στον αιγιαλό από όλη την Ελλάδα. Δεν πειράζει παιδιά, κάπου αλλού πιο «αποδοτικά» θα βρούνε να το διαθέσουνε το εκατομμύριο. Τόσα Μαύρα Ταμεία υπάρχουν, το Πράσινο τι χρειάζεται;


για τις μπανάνες

Δεν είναι ασυνήθιστο, δυστυχώς, στα γήπεδα παγκοσμίως, το φαινόμενο ρατσιστικών επιθέσεων εκ μέρους οπαδών κατά μαύρων κυρίως αθλητών, ακόμα και της δικής τους ομάδας. Πρόσφατα, μάλιστα, ξεσηκώθηκε σάλος στις ΗΠΑ από τα ρατσιστικά σχόλια πάμπλουτου ιδιοκτήτη ομάδας του επαγγελματικού μπάσκετ όπου, φυσικά, η πλειονότητα των αθλητών είναι μαύροι! Ένα σύνηθες ηλίθιο υπονοούμενο είναι να επιδεικνύονται μεγάλες πλαστικές ή και να εκτοξεύονται προς τον αγωνιστικό χώρο αληθινές μπανάνες.

Προφανώς δεν πρόκειται για …υποστηρικτές της Δαρβινικής θεωρίας περί κοινής όλων των ειδών καταγωγής, ή γνώστες των νεωτέρων ευρημάτων που δείχνουν ότι από μιά Αφρικανική φυλή λίγων χιλιάδων εξελίχθηκε το ανθρώπινο είδος, αλλά για ανόητους που με τις μπανάνες βρίζουν τους μαύρους ως πιθήκους. Ένας απ’ αυτούς, πρόσφατα, στην Ισπανία, πήρε από κάτω τη μπανάνα που του πέταξαν και την έφαγε (!), αλλά το πραγματικά παρήγορο είναι η καμπάνια που σκάρωσαν στα γρήγορα μερικοί από τους δημοφιλέστερους ποδοσφαιριστές στον κόσμο, από όλες τις φυλές φυσικά, στην οποία εμφανίζονται να τρώνε μπανάνες υπό το σλόγκαν «we are all monkeys».

Πώς δε σκεφτήκανε για υπόκρουση τον ιστορικό στίχο του Καρβέλα «καλύτερα με πίθηκο παρά με άντρα ανήθικο»; Άτιμο λάνγκουατζ μπάρριερ…

Posted in Uncategorized | Σχολιάστε